SPAWANIE WIĄZKĄ ELEKTRONOWĄ

Spawanie wiązką elektronową to rodzaj techniki spawania metali. Spawanie elektronowe polega na nagrzewaniu miejsca łączenia przy pomocy strumienia elektronów. Do spawania tą techniką służy spawarka elektronowa, w której źródłem elektronów jest działo elektronowe. Elektrony są przyspieszane napięciem rzędu dziesiątków kV. Charakterystyczną cechą spawania elektronowego jest to, że spawanie odbywa się najczęściej w środowisku próżni rzędu 10-5 Tr. Inną cechą charakterystyczną jest to, że spoina tworzy się przez stopienie brzegów łączonych detali. Nie jest więc konieczne używanie dodatkowego spoiwa.

Spawanie elektronowe odznacza się szeregiem korzystnych właściwości. Technika ta pozwala łączyć metale (np. wolfram-miedź, niob-miedź), których nie daje się łączyc innymi technikami spawalniczymi. Spawanie elektronowe jest stosowane między innymi do łączenia elementów aparatury próżniowej. W Polsce spawaniem elektronowym zajmuje się Instytut Tele- i Radiotechniczny. Inicjatorem stosowania tej techniki spawania w Polsce był prof. Wiesław Barwicz.

 

Karty katalogowe polskich spawarek elektronowych (plik rar)

Wiązka elektronów w próżni-artykuł z "Przeglądu technicznego" 34/1987 r. (plik rar)


Powrót do strony głównej